Dag 18 Zaterdag 21 september Kanoën en bungeejumpen

Dankzij de buggy hebben we geen spierpijn aan het golfen overgehouden. Als we die baan hadden moeten lopen waren we EN een hele dag onderweg geweest EN hadden we de komende dagen ZEKER niet meer gehiket. Maar dat is nu anders en dus was het plan om vandaag een hike te maken (klinkt toch stoerder dan een wandeling maar iedereen heeft het hier over hikes) en een kanotocht in Tsitsikamma park.

Maar eerst even onze was ophalen (opzet doet ook weer denken aan Amerika). Het stof van de safari is er weer uit!

Van hieruit was het een kleine 45 minuten rijden naar Tsitsikamma park over een tolweg dus dat reed lekker weg. Onderweg reden we over de Bloukransbridge maar daarover straks meer. Bij de ingang van het park moesten we weer onze gegevens invullen en en klein bedrag betalen en daarna konden we door. Efficiency is een woord dat niet overgekomen is naar Zuid-Afrika vanuit Nederland; alles gaat in slomo... maar dat past wel goed bij onze vakantie modes dus who cares. We parkeerden onze auto helemaal onderaan (verder en je rijd de zee in) en daarbij passeerden we de 1e camping die we hier überhaupt hebben gezien. Voornamelijk outdoor mensen die aan de kust hun tenten hadden opgezet. Het zag er gezellig uit maar de zee bonkt daar wel vol op de rotsen. Je kon aan hun spullen wel zien dat het professionele kampeerders waren en dat hun tenten goed vast gemaakt waren; geen overbodige luxe met de wind hier vandaag. 

Helemaal onderaan de kust was een parkeerplaats, een shop en een restaurant en daarachter het bedrijf waar je o.a. kano- en boottochten kon boeken. Er wordt daar een enorm restaurant gebouwd maar het duurt nog even voordat die opgeleverd kan worden. Tot die tijd dus een geïmproviseerd restaurant met containers, zeildoeken en picknicktafels. Het is er best druk en we parkeren onze auto bij een vlag waarop staat dat je daar je auto kunt laten wassen. We spreken Yolanda; een jonge onderneemster die op deze enige parkeerplaats haar vlag neer had gezet en kennelijk had ze een deal gesloten met de enige shop daar om daar water te kunnen halen. Yolanda is een opgewekte jonge vrouw  en ze had ook nog eens 2 poetsers in " dienst".  Het kost 100 rand ( 5 euro) om je auto helemaal te laten poetsen en dat doen ze dus helemaal met de hand. Ik denk dat je er in Nederland nog geen heitje voor een karweitje -kid voor vindt voor dat bedrag. Yolanda willen we graag sponseren en dus gaan ze aan de slag. 

 Yolanda en medewerkster; zet er een vlag neer en je hebt een bedrijf

Wij wandelen door om een kanotocht te gaan maken. De zee is daar best ruig vandaag maar we hadden op de site al gelezen dat ze dan een alternatieve route maken naar de Stormsrivier.

 De zee bij de kanotocht

Bij het inschrijven geeft de medewerkster aan dat we moeten wachten tot er weer wetsuits beschikbaar zijn dus ze kunnen niet precies zeggen hoe laat het dan aanvangt. Wat ze ook niet kunnen toezeggen is of er dan een wetsuit in je maat is en of die dan droog is. Ik zie Ron steeds geïrriteerder raken. Geduld hebben we wel dus dat het niet precies om 13.00 uur aanvangt dat vangen we wel op; het is tenslotte vakantie. Maar materiaal dat niet in orde is of het vooruitzicht om 3 uur lang in een natte wetsuit in een kano rond te varen dat trekt Ron niet. Daar komt dan de oud-marinier toch weer om de hoek kijken; je materiaal MOET koste wat kost in orde zijn. Ron merkt aan mij wel dat ik wel heel graag die tocht wil maken maar na 35 jaar ken je elkaar inmiddels goed genoeg om aan te voelen wanneer een van de twee zich er niet senang bij voelt. En dus gaan we niet. Jammer maar helaas; er komen vast nog meer kansen op kanotochten in onze reis dus misschien voelt het op een andere plek beter georganiseerd. We laten dit voor nu dus maar los want irritatie hoort niet bij vakantiegevoel.

We strijken even neer aan een picknicktafel bij het geïmproviseerde restaurant om ons te beraden of we dan een hike gaan maken in dit park of bij Robberg in Plettenberg Bay. Bovendien willen we ook nog even naar Bloukransbridge om het bungeejumpen daar te aanschouwen. We bestellen bij een supervriendelijke gast een frisje en een apple crumble taartje met ijs om daar over na te denken en snuiven de zee en de sfeer van het strand en outdoor-gangers op. Daardoor geïnspireerd hebben we het er samen over dat Ron vroeger ook vaak stoerder gekleed was dan tegenwoordig; met timberlands en broeken met zakken aan de zijkant. Zo heb ik hem eigenlijk leren kennen. En hier was het 1 walhalla van dergelijke broeken dus inspiratie genoeg...

 Dit was wat ik in gedachte had voor Ron.....

en dit is wat ik hier voor geschoteld kreeg in TSITSIKAMMA park

Opmerking redactie; beiden foto's zijn fictief en niet Ron. Eerlijk is eerlijk; sommigen komen goed in uit de verf in zo'n ouder broek, anderen wat minder...

We mijmeren verder over de begintijd van onze relatie en slaan ondertussen de poetsbeurt van onze auto gade. Yolanda is serieus doende om de auto witter dan wit te krijgen. Het is ons al snel duidelijk dat we hier nog wel een tijdje zitten want alles wordt uit de kast gehaald om de auto schoon te krijgen. Maar we zitten er heerlijk en met de zee op de achtergrond kom je hier echt wel los van alles. 
De apple crumble is heerlijk en we zitten zo nog een tijdje, ondertussen blijft men poetsen dus we gaan er toch maar eens naar toe. Fijn dat de auto weer schoon is al kan het volgens Ron NOG schoner...echt een maagd. Als de zon later op de voorruit schijnt moet ik Ron gelijk geven. 

We rijden naar de Bloukransbrug. Eerder zijn we er al overheen gereden en dan heb je geen idee wat zich ruim 200 meter onder je afspeelt. De Bloukransbrug staat bekend als een van de hoogste bungeejump van een brug ter wereld met een diepte van 216 meter. Geen jump voor watjes dat is iets wat zeker is. Wij gaan kijken en zelfs dat levert de nodige kriebels in mijn buik op; tering (mind my word) wat een vreselijke diepte. Zo'n gevoel wanneer je in een lift staat die ineens te snel omlaag gaat. De die-hards gaan aan een zipline onder de brug naar de plek waar de jump plaatsvindt; alleen die reis levert al de nodige doodskreten op. Anderen lopen er naar toe en slechts enkelen wagen de sprong ook daadwerkelijk. Het lijkt mij echt iets wat mannen onder elkaar bij een vrijgezellen feest regelen voor de -bruidegom to be- die er vervolgens niet onderuit komt te springen of het anders zijn hele verdere leven aan moet horen. Maar goed; dat bedenk ik erbij. Voor degenen die in Nederland meelezen en nog niet getrouwd zijn; de hoogste in Nederland is een stuk minder hoog hoor... Voor een goede impressie zie dit linkje want een foto is maar een foto in dit geval:
http://youtu.be/ia6NWj96Reo?si=Od_kYos_ojI97K_X

 

Het is alleen al vreselijk om naar te kijken, laat staan springen. Na wat sprongen gezien te hebben gaan we door naar Robberg. Daar gaat het er een stuk rustiger aan toe. Robberg is een beschermd natuurgebied waar je prachtige hikes kunt doen. We kunnen onze auto makkelijk kwijt en wandelen er lustig op los. Het uitzicht ia prachtig hier

We nemen de afslag naar beneden naar de Nelson Bay Cave; een archeologische opgraving; ff wat geschiedenis opsnuiven. En dan staan we ineens oog in oog met bavianen. Ze lopen de struiken in maar ze blijven ons- en wij hen- volgen met onze ogen. Een klein stukje van ons af gaat de opperaap zitten zoals een mens dat zou doen; knieën opgetrokken en de armen erop en vervolgens wat rond kijken. Tjee wat is dat dan weer bizar dichtbij. We slagen er wel in wat foto's te maken maar dat is toch lastig zoeken door de lens en alle begroeiing.  het lijkt hier bijna alsof de aap erin gefotoshopt is maar hij was er echt

Als er vervolgens een andere aap aankomt, gaat deze voor deze aap staan en biedt zijn/haar kontje aan. De opperaap doet er nog geen 3 seconden over en dan gaat het weer over naar normaal. Dit gedrag past dat dan toch ook wel weer in het plaatje waar we naar onderweg zijn; de cave en dit is echt oer- of cavetijd gedrag. De apen verdwijnen uit zicht en wij wandelen het pad af verder naar beneden

Bij de cave aangekomen zien we dat het echt een flinke cave is en je kunt je er best wel iets bij voorstellen dat een mens hier heeeeeel erg lang geleden leefde. Jan des Bouvrie was toen nog niet geboren; dat is wel duidelijk. Mooi dat ze dit intact hebben gelaten. Voor bij de cave staat een houten kistje en daar hebben we onze namen in het bezoekersregister geschreven. We zien dat hier meer Nederlanders voor ons geweest zijn.  Heeft toch wel iets om je sporen achter te laten zoals zovele Nederlanders in Zuid-Afrika op de een of andere manier gedaan hebben. De informatie over de cave zoeken we via internet nog even na; tot zover de oertijd...

We maken de klim omhoog terug en krijgen prachtige vergezichten te zien; wat prachtig is het hier. 
Als we boven zijn en weer wat verder gelopen zijn zien we een rustplek waar Ron even wat te drinken bestelt en we even een rustmomentje inlassen. Dat ze hier rekening houden met de apen is duidelijk te zien aan de vernuftige prullenbakken. Tijd voor een vlog maar na take 14 en veel gelach over onze bloopers besluiten we het hier maar bij te laten dus kijk gerust met die gedachte naar het fimpje getiteld take 14. 

We hiken verder en zouden vanaf dit punt een scheepswrak moeten kunnen zien. Nou daar kunnen we duidelijk over zijn; die hebben we niet gezien. Zal vast met het tij te maken hebben maar we hebben wel weer mooi uitzicht vanuit de andere zijde van de Robberg. We nemen plaats op een gedenkbankje met wederom een Nederlandse naam; wat zou hier gebeurd zijn? 

We laten de Robberg voor wat het is en gaan terug naar ons verblijf voor een heerlijke douche. Onderweg komen we nog een hele aparte boom tegen; tja in een villawijk wil je natuurlijk niet zo'n lelijke electra paal

elektriciteitspaal vermomd als boom

We dineren vanavond bij Amelia's at The Plettenberg. een caesar salade vooraf (en dat was eigenlijk al genoeg voor een hele lunch) en garnalen asian style met glasnoodles voor mij en Ron koos voor hetzelfde voorgerecht gevolgd door een pasta-kip in champignons-roomsaus. Geweldig gegeten! 

De plannen waren vanochtend wat anders maar de dag heeft weer prima uitgepakt. We duiken tevreden ons crispy bedje in. Morgen vertrekken we hier weer...helaas.