Dag 13 maandag 16 september; van Bloemfontein naar Graaff -Reinet

We hebben heerlijk geslapen in Jedidja B&B aan de rand van Bloemfontein. 
Of Willie heeft in het leger gezeten of zijn huishoudster zat erin want het bed was superstrak opgemaakt. Ron kreeg bijna de neiging om er een balletje op te laten stuiteren; dat is een " dienst" dingetje. De extra 2 dekens die er nog eens extra op lagen hebben we niet nodig gehad. Je kunt merken dat de lokale bevolking nog het gevoel heeft dat het winter is aan dergelijke dingen.
Op naar het ontbijt. De kamer waarin we ontbijten heeft zware gelakte houten meubels en stoelen met hoge rugleuningen die zo uit een kasteel afkomstig kunnen zijn.  Deze kamer heeft vroeger duidelijk deel uitgemaakt van Willie's huiskamer. Voor ons is een grote ronde tafel gedekt die voorzien is van een grote bak fruit, joghurt en vers sinaasappelsap. Willie is blij om Ron (en mij) weer te zien en is verheugd dat we fijn geslapen hebben. Als we plaatsnemen komt er steeds een beetje meer bij op tafel. Ron geeft aan dat we maar met ons tweetjes zijn en Willie lacht (te) smakelijk om zijn grapje. Hij vraagt ons wat we willen drinken. Ron geeft aan dat hij koffie wil en ik bestel thee. Hij schenkt voor ons beiden koffie in en is volledig gericht op een gesprek met Ron; zo schattig. Er hangt veel kunst aan de muren en 1 schilderij valt op en dat benoem ik. Bleek juist DAT schilderij geschilderd te zijn door zijn vrouw die inmiddels overleden was. Dat was natuurlijk een schot in de roos.
Willie woont er nu dus alleen met zijn golden retriever. Beiden bewegen enigszins in de vertraging en dat is prima hier; het past in het plaatje van vervlogen tijden die meer geluk hebben gekend. Het geeft al met al een nostalgisch gevoel om hier te zijn in deze setting. Zittend aan tafel merken we dat we dan toch aan het fantaseren gaan over het verloop van het leven van Willie. We moesten onze 1e gedachte dus bijstellen want nu blijkt hij getrouwd geweest te zijn met een vrouw. Zo bedenken we dat zijn vrouw degene was die een B&B zo leuk had gevonden en dat zijn vrouw bij haar overlijden het met veel liefde aan Willie overgedragen heeft met de opdracht het voort te zetten. Haar achterliggende gedachte bedenken we er ook bij; op die manier blijft hij in contact met mensen en verpietert hij niet in zijn eenzaamheid. De hond tikt ondertussen vanuit buiten met een poot tegen het raam om aan te geven dat hij naar binnen wil. Als je golden retrievers kent dan kun je een inschatting maken hoe zielig die kunnen kijken. Helaas ging de pui ondanks zijn " ik ben zielig-blik" niet open en met enkele dramatische draaipogingen gaat hij dan maar pal voor de glazen pui liggen. De phhhhh denken we er even bij. 

Willie heeft ook wel humor zo blijkt uit wat opmerkingen. Als we vragen naar wat getoast brood stiefelt Willie de keuken in, haalt een focaccia tevoorschijn en ik zie hem druk snijden aan het afbakbrood dat die fase nog in moet. Even later komt hij terug en geeft aan dat dit wel zo'n beetje het dichtst bij een getoast brood komt. Het is allemaal goed, je ziet en merkt dat hij echter zijn best doet en dat wordt gewaardeerd. Afijn; we namen even later dus afscheid van Willy Bota. We hadden die achternaam nog even gegoogeld. Blijkt dat die achternaam eigenlijk haar ontstaan kent in Friesland en dat het bode betekende.
Willie begeleidde ons naar onze auto en hij nam uitgebreid de tijd om ons uit te leggen welke route we moesten kiezen om de stad te verlaten. Na een heel relaas stelde Ron de vraag of we, als we de navigatie zouden volgen, de maandagmorgenspits in zouden rijden. Nou, zei Willie met een schamper lachje; dan duurt het geen 5 maar 6 minuten. Heerlijk droge humor deze 70-75 jarige man (schatten we zo in). We besloten onze navigatie maar te volgen. En zo waren we weer op pad naar onze volgende bestemming; het Drosdy hotel in Graaf-Reinet. 

zo'n 400 kilometer te gaan; als je dat in Nederland van Zuid naar Noord rijd rij je zo de zee in...

Het grootste deel van de rit is dit het uitzicht; goede wegen, heel veel bergen en 1 lange weg. 

Terwijl we rijden moeten we aan Rango denken; dat zou helemaal passen in deze omgeving. Ze kunnen hier zo een cowboyfilm opnemen. 

 kameleon RangoTegen 14.00 uur komen we aan bij ons hotel in het plaatsje Graaff-Reinet. Een erg mooi Boutique hotel. Van ons verblijf hier valt ook nog van alles te vertellen maar dat houden jullie nog tegoed. 
Morgen rijden we door naar Addo; is maar 230 kilometer; makkie!