Dag 2 ; donderdag 5 september; de Panoramaroute deel 1

Na een goed nachtje slapen (de heerlijke Zuid-Afrikaanse wijn deed wonderen) staan we fris en fruitig op en gaan we lekker ontbijten. Het uitzicht is prachtig over een diep dal waar het centrum van Nelspruit zich uitspreidt. Als we bij de receptie aangeven wat onze plannen voor vandaag zijn print de receptioniste direct de hele panoramaroute voor ons uit.  Die kun je in 1 dag rijden of opsplitsen over 2 dagen. We beslissen dat we de tijd nemen en dan vanzelf wel zien hoe dat gaat uitpakken. Voordat we aan de “start” staan van de panoramaroute moeten we toch nog een uurtje rijden. Nelspruit blijkt toch iets verder ervandaan te liggen dan we dachten maar ach; kan Ron weer even lekker oefenen met links rijden. We hebben de geleende verrekijker meegenomen, wat water en wat broodjes. We dachten eigenlijk dat we wat dichter bij deze route zaten. Maar de rit is geen straf; we sturen binnen 10 minuutjes de stad Nelspruit uit en rijden dan over een snelweg die goed geasfalteerd is richting Sabie. De route is inderdaad prachtig en doet ons opnieuw denken aan Amerika; de grootsheid van de bossen om ons heen en de dennenbomen; het geeft dezelfde beleving. Ron is in zijn nopjes achter het stuur. Onderweg staan er borden die aangeven wat je kunt gaan bekijken als je daar de weg verlaat.

De 1e stop die we maken is Mac Mac waterfall. De dame die ons het ticket verkoopt is zeer vriendelijk; we geven haar een briefje van 5 dollar en Ron geeft aan dat ze niets terug hoeft te geven. Samen kijken ze op Ron’s telefoon naar de koers die de dollar t.o.v. de rand heeft en spontaan kust ze het briefje. Zij blij; wij een leuke herinnering. Na een kort stukje wandelen komen we uit bij een uitkijkpunt die zicht geeft op de waterval. Het punt waar we staan is afgezet met een hoog hek en als je naar beneden kijkt dan snap je dat ook wel. Wel jammer want het neemt vrij zicht weg. Voor ons steekt een man zijn telefoon op een selfiestick door de tralies om een goede foto te kunnen maken; even schiet het door mijn hoofd; hoeveel telefoons zullen de terugweg niet gehaald hebben? Indrukwekkend hoe diep het water het ravijn in klettert; 70 meter! Het geluid van het water reikt ver. 

We wandelen rustig terug naar onze auto en brengen enkele kilometers verderop een bezoekje aan Pilgrim’s Rest; we breiden de route daarmee uit met een kleine 8 kilometer maar de info maakt ons nieuwsgierig naar het dorpje. 

Als we daarbinnen komen rijden is het alsof je een western-set binnenrijdt. Je kunt je hier heel goed voorstellen hoe het ooit geweest moet zijn toen de goldminers hier rond 1800 neerstreken. Hier vond ook de beroemde koets overval plaats in 1899 waarbij gemaskerde mannen er vandoor gingen met een buit van 10.000 Engelse pond aan goud. Robber’s pass was destijds berucht en struikrovers lagen in de bush op de loer voor iedereen die goud richting de bank moest vervoeren. Als je hier staat kun je je voorstellen hoe lastig het moet zijn geweest om dat te omzeilen. De autoriteiten hebben er uiteindelijk vol op in moeten zetten om het weer veiliger te maken. 

Het zal in de loop der tijd wat moderner zijn geworden maar het gevoel kan wel eens hetzelfde zijn gebleven.  Het dorp is dan ook in 1986 uitgeroepen tot nationaal monument. 

Er is ook een oude begraafplaats. Die vond ik in Rey ,Amerika ook zo intrigerend en dus besluiten we die even te bezoeken. Ron vond het kennelijk toch wel erg spannend want eerst moest de druk eraf; ik kon het niet laten hier even een foto van te schieten. Kort hierna zag Ron een 1e aap voorbij komen rennen; een gibbon leek ons. Tja en dat deed Ron denken aan een bijzondere uitspraak; iets met een stang zeik in de boks dat een aap eraan kan slingeren. Zou zomaar Zuid-Afrikaans kunnen zijn. Nou Ron; die stang viel wel mee hoor.

Het is met recht een oude begraafplaats. We zien data van rond 1800; de tijd dat het in Pelgrims Rest bruiste. Men stierf ook jong zo zien we op de veelal vervallen grafzerken; het lijkt een wonder als je de 30 haalde. We komen ook de nodige Nederlandse namen tegen; Nederlanders vind je overal; toch bijzonder voor zo’n klein landje. We zien grafzerken van Jan Barghoorn (1864-1911) en Freddo Tjeerd Barghoorn (1870-1896); beiden geboren in Groningen. Kun je je voorstellen hoe die ooit van deze plaats gehoord moeten hebben en er dan vervolgens ook nog eens naar toe gereisd moeten zijn; hoe dan? Slechts enkele graven lijken nog wat onderhouden te worden; die zijn dan ook uit de jaren 90. 

Dat er ook mensen door geweld om het leven kwamen liet de grafsteen van Fred Sanders zien; hij werd gedood door kaffers bij een schermutseling. Dat staat zelfs op het grafsteen vermeld! Alle graven wijzen overigens naar de zon behalve een “ robbers grave”; die ligt overdwars. We staan toch even stil om te bedenken hoe het hier geweest moet zijn in die tijd en besluiten in dit dorp ook even te lunchen. Gewoon even de sfeer opsnuiven en proberen ons voor te stellen hoe het hier ooit geweest moet zijn om hier te leven. 
We gaan naar The royal hotel. De naam doet heel wat vermoeden en waarschijnlijk is het ooit zeker royal geweest maar nu is het eigenlijk vooral enorm gedateerd. We bestellen een Griekse salade (duh..) en een burger. Beiden smaken goed en met 2 cola tikken we nog geen 10,00 euro af. 

We vervolgen onze weg naar Graskop en passeren het bekende Harrie’s pancakes. Harrie heeft het goed gedaan hier; hij heeft een flink restaurant neergezet in 1986. Hier schijnen ze de lekkerste pancakes van heel Zuid-Afrika te hebben. Zijn zaak valt overigens wel op in deze straat; de uitstraling is duidelijk met de tijd meegegaan en dat is bij de vele souvenirshops aan dezelfde weg wel anders. Wij hadden al gegeten en rijden door Graskop verder naar de stop Gods Window. We parkeren de auto en maken de klim naar boven over oneffen terrein en merken dat we op hoogte zijn. We maken tussendoor wat korte stops om op adem te komen (we zaten op 1780 meter hoogte) om vervolgens de adem afgesneden te krijgen op het hoogste punt bij rainforest; wat een prachtig uitzicht over een enorme vallei. Het weer is goed dus we kunnen ver kijken. We spreken een jonge Zuid-Afrikaanse vrouw die met een baby in een draagzak en nog 2 kleine kinderen ook staat te kijken. Haar man was “ even” terug om de picknick mand op te halen. Ze legt uit dat ze ons kan verstaan als wij langzaam praten en zij snel luistert; ha ha. In het Engels kunnen we sowieso goed communiceren. 

Het uitzicht doet haar naam eer aan; het is met recht een god’s window. 
Wonderview ligt een paar kilometer verderop en biedt weer een ander perspectief op dezelfde vallei. Een drietal dames hebben op de parkeerplaats hun koopwaar uitgestald en we maken een praatje. Het is inmiddels tijd om de route af te gaan breken en deel 2 morgen te bekijken. We willen voor het donker terug zijn bij het hotel en moeten nog 1,5 uur rijden. We toeren dus dezelfde route terug al gaat het nu een stuk sneller nu we nergens stoppen. Dat zeg ik wel, maar als we weer bij Harrie’s langs komen besluiten we toch even wat te drinken; de milkshake en icecoffee smaken goed en gaan er goed in.

Aan deze doorgaande weg probeert iedereen wat geld te verdienen; iedereen verkoopt houten beeldjes van de big 5 en er moet ergens een enorme macadamia notenboom staan want het aantal mannen wat in een supermarktmandje zakjes noten proberen te verkopen is groot. We nemen nog wat cash op bij de bank waar beveiliging de boel goed in de gaten houdt en tuffen weer verder. Onderweg komen we weer veel wandelende voetgangers tegen die ergens naar toe gaan al zijn de afstanden toch wel erg groot voordat we weer iets tegenkomen waar men naar toe zou kunnen lopen. Het is verleidelijk om soms iemand in te laten stappen vooral oude mensen die zichtbaar moeite hebben met het lopen maar we doen het toch maar niet en volgen hierin het advies dat we van iedereen krijgen. Eigen veiligheid staat voorop. 

We rijden door naar Nelspruit onderweg genietend van de mooie landschappen. Nelspruit is dan toch echt wel weer een stad met grote moderne bedrijfspanden en malls. Ron stuurt moeiteloos door het verkeer dat nu rond 18.00 uur toch echt wel wat drukker is. Hij verblikt of verbloost niet van linksom een rotonde pakken en invoegen vanuit de andere kant. 

We besluiten vanavond niet weg te gaan en laten een pizzaatje bezorgen die we lekker voor onze hotelkamer oppeuzelen. We kijken terug op een heerlijk dagje; nu lekker even douchen, Suus even bellen zodat iedereen weet hoe het ons vergaat zijn en dan lekker wat lezen of tv kijken. Morgen op tijd weer op voor deel 2 van de panoramaroute.