Dag 21 dinsdag 24 september; whale spotting

Onze thuisblijvers liggen wat achter op onze reis want de wifi op onze nieuwe locatie was niet denderend. 
Deze dinsdagochtend had ik er eigenlijk vroeg uit willen gaan om naar eventuele walvissen te gaan kijken maar toen bedacht ik me dat ik dan opnieuw via het wc raam naar binnen zou moeten klimmen. Dat leek me niet zo'n goed plan. Plan B was om ze dan maar vanuit ons balkon te spotten. Badjas aan de frisse buitenlucht in....Bewolkt en slecht zicht! Ze doen het erom die anabolen vissen. Plan C; de walvissen moesten maar even wachten. Dus toch nog maar even terug het bedje in en wat gelezen in m'n boek want ik was nu toch wakker. Overigens is dat ook heerlijk wakker worden; gewoon niet iets moeten en toegeven aan wat het moment brengt. Bij het ontbijt de code nog maar eens gevraagd. Kennelijk is mijn klimactie niet opgenomen op beeld want de beheerster vertrok geen spier. Ze vroeg zich ook niet af hoe we dan wel binnen waren gekomen dus dat laten we dan maar mooi zo. 

We zijn dus in Hermanus of zoals het ooit heette; Hermanuspieterfontein. Ook deze plaats kent een Nederlandse geschiedenis. Nederlandse boeren die in Zuid-Afrika hun bedrijf waren begonnen waren ontevreden over de engelse lessen die op scholen werden gegeven en haalden hiervoor Nederlandse leraren naar Zuid-Afrika. Zo kwam in 1815 hier een 37- jarige leraar uit Nederland aan; Hermanus Pieters. Naast het lesgeven in dit gebied spendeerde hij zijn vakanties in het gebied bij een bron waar hij viste en schapen liet grazen; dat kreeg uiteindelijk zijn naam. Later vond en postbode die naam toch te lang en werd het ingekort tot wat het nu is. Grappige geschiedenis toch?

Dit guesthouse ligt een kilometer (of 1,5) van het dorp af en dus maakten we wederom een heerlijke wandeling via het klif pad naar het dorpje. Dat hebben ze hier mooi aangelegd. je kunt helemaal via de kliffen met wat slingers en klimmetjes wandelen langs het water en op sommige plaatsen ook dichter naar het water lopen. Op veel plekjes staan bankjes zodat mensen overal kunnen zitten om een walvis te spotten en ze in alle rust te bekijken en vast te leggen op beeld. We passeren menigmaal zo'n bankje en gaan soms even zitten turen. En al zie je natuurlijk niet altijd een walvis; de natuur is ook hier prachtig.

Op het pad verscheen er ineens een tegenligger uit de struiken. Het beestje had net een pas op het pad gezet toen hij ons zag. We bleven alle drie stil staan om elkaar te bekijken en in te schatten. We hadden dus even een status qua maar uiteindelijk besloot hij toch dat wij te groot, met teveel of potentieel gevaarlijk waren (of alledrie) en verdween het weer zoals het gekomen was. We hadden zoveel tijd in die stand-stil dat we nog filmpjes op hebben genomen van deze klipdas.

 even later troffen we meerdere klipdassen aan die lekker lagen te zonnen op de rotsen

 vervolgens probeerden we deze little 6 te spotten maar het bleef bij de klipdas en ergens een verdwaalde kikker

Halverwege spotten we een Southern right whale en die bevond zich vlakbij de kustlijn. Ze komen in deze tijd van het jaar dus dicht naar de kust in Hermanus om te eten, te paren en te bevallen. Wat een slagschepen zijn het; zo groot! Eerder hadden we in Amerika tijdens een bezoek aan Leon al eens op zee spermwhales gezien dus we wisten al wel dat ze groot zijn maar als je het dan weer ziet dan verbaas je je er toch weer over. We deden pogingen om ze op beeld te krijgen maar dat blijft wel lastig en zeker met een camera op je telefoon. Daarbij komt dat je steeds zit te wachten tot het moment dat ze uit het water " springen" maar het is natuurlijk niet zo dat ze er zijn om ons te vermaken. Ze hebben we wat anders te doen. Na hem een tijdje geobserveerd te hebben en pogingen gedaan te hebben te filmen en te fotografren gingen we weer verder over het pad.

In het dorpje aangekomen zijn we even neergestreken om wat te drinken. Ook vanaf dit terras heb je goed zicht op de zee en diende zich weer een walvis aan. Mooi om te zien wat een buzz dat geeft onder de mensen aan de kant. Iedereen stuift direct naar de waterkant om te kijken en ook heel bijzonder; er verschijnt een mannetje met een lange toeter die er lustig op los toetert. Het blijkt de Whale Crier te zijn. Ook een zelfbedacht beroep om toeristen een signaal te geven wanneer er een walvis in de baai in het dorp gezien wordt. Sinds 1992 kent het dorp nu dus een Whale Crier. Je herkent hem aan een hoed, een bord op zijn rug en buik en een lange toeter. Die toeter is gemaakt van kelp; zeewier maar dan de lange slierten onderwater die je meestal niet ziet. Hier zijn dat flinke strengen en zodanig dik dat je er dus kennelijk geluid uit kunt krijgen. Overigens kan lang niet iedereen dat. 
Pieter Claassen was de 1e Whale Crier inmiddels konden we dus getuige zijn van de toeter van de 4e opvolger in lijn. 

De whale crier in Hermanus

De toeter werd dus gehoord en vele bezoekers renden naar de waterkant om de walvis te zien. Deze was speels en maakte wat sprongen en die had ik dus mooi op beeld; NOT! toen ik ze Ron wilde laten zien stond er veel op maar ergens helemaal onderin zag je nog net een stukje van een walvis. Er is geen groot fotograaf aan mij verloren in ieder geval; dat is wel duidelijk. Dus hier maar een plaatje van internet want dit beeld had ik dus kunnen hebben...

 machtig om te zien

We hebben wat door het dorpje gewandeld en even wat winkeltjes aangedaan.

 Impressies dorp Hermanus

En we waren weer op zoek naar een kapper want Ron had de vorige keer alleen de achterkant wat laten punten maar zijn haar werd toch ook bovenop en zijkanten te lang dus er moest toch meer af. We vonden kapperslounge Alex. Alex was doende met een klant maar als we over 20 minuten terugkwamen dan had hij tijd. Wat een goede keus bleek dat te zijn. Niet alleen heeft hij het vak in de vingers maar je krijgt er een gratis voorstelling bij; wat een type. Vanaf een bank voorzien van een drankje sloeg ik alles gadePicture een mix tussen Elton John (look) en Robbie Williams (ondeugende oogopslag) en dan heb je Alex uit Manchester. De knipbeurt duurde bijna 1,5 uur maar wat een lol hebben we gehad met hem. hele verhalen over de tijd van de lockdown en hoe ze daar niet meer naar het strand mochten, geen flip flops mochten dragen en meer van dat soort dingen omdat je daar corona van kon krijgen. Maar ook hoe ze het alcoholverbod omzeilden want ook daar kon je corona van krijgen. Bestelden ze een pot thee met een vette knipoog dan kreeg je witte wijn in die pot en bestelde je koffie met een knipoog dan vond je rode wijn in het theekannetje. hij kon er smakelijk over vertellen en onderbrak zijn knipbeurt regelmatig omdat er bij zijn verhaal ook handgebaren bij hoorden. Een echte dramaqueen met mooie verhalen, veel overdrijving en veel drama. Ook ging hij even terug in de tijd en fantaseerde erop los hoe we er in de jaren '80 uitgzagen; hele beelden had hij erbij met getoupeerd haar, schoudervullingen, lok etc. zo beeldend zoals hij het schetste; je had er zelf ook direct weer beelden bij. Hij knipte overigens geheel met een schaar en daar was hij heel behendig mee. En dan het afrekenen na een knipbeurt van 1,5 uur incl drankjes; omgerekend 15,00 euro! Hoe dan???? 
Een man naar Ron's hart en dus moeten we nu om de 6 weken nu terug naar Zuid-Afrika denk ik.

 Kapper Alex uit Manchester

Toen we later die avond even terug waren op onze kamer zagen we vanaf ons balkon in de verte een bootje en daar vlakbij was een walvis zich aan het uitsloven. Met de verrekijker konden we mooi volgen hoe hij aan het zwaaien was met zijn staart en af en toe een jump maakte uit het water. Die was dus echt een showtje aan het weggeven aan de mensen op de boot en de kreten daarvan konden we bij ons op het balkon horen. Feitelijk kon je vanuit ons bad in de badkamer gewoon op de zee kijken en dit tafereel gade slaan; hoe bijzonder is dat. 
Hermanus heeft ons wel gegrepen en het is jammer dat we morgen alweer door gaan. Maar we hebben nog een mooie reis voor de boeg dus dat verzacht het leed weer wat.