Dag 28 Dinsdag 1 oktober Chapmans Peak Drive, Boulders beach en meer

Vandaag trokken we er weer met de auto op uit.

Het rijden van de Chapmans Peak Drive stond vandaag op ons programma; een van werelds mooiste routes met prachtige uitzichten.

Voor het ontbijt nog even wat wasgoed afgeven want morgen gaan we hier weer weg en dan kunnen we het weer mooi schoon meenemen. Vandaag sturen we ook Hein en Janny een berichtje want we zijn vandaag al 28 jaar buurtjes! We weten dat jullie onze reisverhalen ook volgen en het is voor ons een fijne gedachte dat jullie het thuis allemaal goed in de gaten en op orde houden; super fijn!

Vandaag dus een mooie route voor de boeg.
Chapman's Peak (de berg) is vernoemd naar John Chapman, de kapiteinsmaat van een Engels schip, de Consent. In 1607 stuurde de schipper van het Britse schip zijn piloot, John Chapman erop uit om naar wal te roeien in de hoop voorraden te vinden. De piloot registreerde later de baai als Chapman's Chaunce (kans) en de naam bleef hangen en werd uiteindelijk officieel. Vele jaren later heeft men rondom deze berg een weg aangelegd en de route werd automatisch genoemd naar de berg die al een naam had. Deze weg kent overigens een roerige geschiedenis want eerst werd het niet voor mogelijk gehouden om hier een weg als ontsluiting aan te leggen. Later werd de weg door arbeid door veroordeelden toch aangelegd maar er zijn regelmatig problemen geweest door ongevallen met vallende rotsblokken, brand van de bomen erboven en aardverschuivingen bij slecht weer. Het rijden van de route is dan ook op eigen risico, zo lezen we op borden aan het begin van de weg. Overigens is het nu ook een tolweg geworden want men heeft de waarde als toeristische trekpleister natuurlijk ook wel ingezien. Waar de route nu precies begint is ons niet helemaal helder maar onze navigatie stuurt ons de goede kant op en wat maakt het uit waar het precies begint. 

We maken een eerste stop bij Llandudno beach. Dit schijnt 1 van de mooiste stranden te zijn maar dat zeggen ze hier over ieder strand. En laten we eerlijk zijn; er zijn hier ook echt heel veel mooie stranden; we maken er maar geen verkiezing van. We parkeren de auto en lopen dan via wat stenen en geimproviseerde stapstenen naar beneden

 Beneden treffen we een verlaten strandje aan; bijna dan, want er komen net ook 2 wandelaars vanuit een andere richting het strandje op

Een bord geeft aan dat je alleen tussen de 2 vlaggen het water in mag. En dat is eigenlijk ook alles wat er hier is; 2 vlaggen en 1 reddingsboei wel te verstaan. We zijn geenszins van plan het water in te gaan want het is nog geen 15 graden en het water zal nog wel wat graadjes frisser zijn. Het is een mooi strandje en we kunnen ons zeker voorstellen dat je hier bij mooi weer heerlijk kunt vertoeven. En dat hebben meer mensen gedacht want er staan wat dure villa's in de buurt van dit plekje. Afijn op dit verlaten strandje komt er dan toch weer een verkoper met armbandjes en kettingtjes een kans wagen. Wij slaan even over. Als we van iedere verkoper hier iets gekocht zouden hebben kunnen we een extra koffer mee terug nemen.

We stiefelen weer terug naar onze auto en vervolgen onze route. We vergapen ons aan de huizen die we hier tegen komen. Het is echt een land van arm en rijkmen dat is ook hier weer heel duidelijk zichtbaar. In dezelfde wijk zien we ook straatverkopers die wat vodden om hun lijf hebben en met wat mazzel 2 dezelfde schoenen aan hebben....als ze al schoenen hebben. Ik kan me niet voorstellen dat je daar dan lekker woont in zo'n villa.
Afijn we rijden door en rijden aan de Noordkant van Chapman's Peak Drive; wij rijden dus aan de bergkant omhoog en dat vind ik toch wel prettig; ik zit het verst van de afgrond af aangezien ik ook nog eens links zit en Ron rechts het stuur vast heeft. Ron houdt van dergelijke wegen en geniet duidelijk; ik zit daar duidelijk iets anders in al geniet ik natuurlijk ook van de uitzichten..liefst vanaf een veilige positie; dat dan weer wel. (zie filmpje)

We komen langs Hout Bay, zo'n 20 minuutjes van Kaapstad. We rijden het dorpje even in maar kiezen er toch voor om gewoon de route aan te houden en bekijken de visserhaven van Hout Bay dus vanaf de overzijde. Op enkele scenic points maken we de nodige foto's want het is prachtig zo van bovenaf. 

We rijden verder en komen dan bij de rotspunt die de naam van de weg draagt. We stoppen daar en moeten natuurlijk ook even die Chapmans peak op. Tja; we zijn er nu toch nietwaar? Het bewijs leggen we vast op film

Boven op DE peak

Na deze " enorme" inspanning rijden we weer een stukje verder; de route ziet er van bovenaf ongeveer zo uit; dan snappen jullie wel aan welke kant je het liefst rijdt

Als we aan de Zuidkant van Chapman's Peak Drive komen krijgen we zicht op de plaats Noordhoek. Vanaf de top zien we dat dit weer een heel ander plaatje oplevert dan het stuk hiervoor; een breed wit zandstrand met direct daarachter licht glooiende duinen met begroeiing en direct daarachter villa's en 1 enorme manege. Op het strand wordt paardgereden en de manege is zo slim om hun telefoonnummer groot op hun dak te schrijven.  

Voor paardenliefhebbers het summum schatten we zo in. We dalen af naar dit dorp en komen echt alleen maar grote huizen tegen met rijbakken en paarden rondom het huis. Langs de enkele wegen die er zijn, zijn ook allemaal paden waarop kinderen en volwassenen op hun paarden aan het rijden zijn. Het is echt landelijk gebied waarbij een landelijke stijl en dorpsgevoel overheerst. Dit wijkt af van het Zuid-Afrika dat we tot nu toe hebben gezien. Het is ook opvallend omdat we in heel Zuid-Afrika tot nu toe nauwelijks paarden tegen zijn gekomen, wel paarden in pyama maar dat geldt niet. Die paarden zitten dus allemaal hier blijkt nu.; is dat mysterie ook weer opgelost! 
En off we go again en rijden weer de route op; op weg naar de  slangkop vuurtoren. Daar aangekomen hebben we beiden geen idee waarom we hier eigenlijk naar toe zijn gereden. Onderweg gezellig babbelend leek het ons een goed plan. Kennelijk aangenomen dat er vast wel iets te doen is op zo'n markant punt; maar nee. Er is niets te doen alleen een lelijke gietijzeren vuurtoren. Niet alles is een succes als je op reis bent. Het gevaarte van 33 meter hoog staat op het slangkoppunt in Kommetjie op het Kaapse Schiereiland en is in 1919 in gebruik genomen en in Engeland gebouwd. Nou dan weten jullie dat ook weer. En door....

We komen aan bij de ingang van Table mountain national park, Cape of good hope.

Nou die hope moet hier wel fors betaald worden want het is lang geleden dat we 800 rand neer moesten tellen voor ons beiden. (45,00 euro en dat is hier veel geld). Maar je kunt niet zo dicht bij zo'n belangrijk punt zijn en dan niet daadwerkelijk naar dat punt gaan en dus gingen we. De kaap is het zuidelijkste puntje van Zuid-Afrika. Verder weg van thuis waren we de afgelopen weken nog niet. De ontdekking van dit punt bracht destijds de zeeroute naar Indië dichterbij.

Wij dachten eigenlijk dat je hier alleen dat bordje had van Cape of good hope maar het ligt dus in een natuurreservaat en ook hier heb je mooie uitzichten.

Dat verklaart de toegangsprijs dan weer wel. Je kunt hier wandelingen maken (wij niet vandaag) en ook wat dieren spotten; 

 Salamander          Robben nemen een douche      

En er zijn weer bavianen en daar maken we een filmpje van. Er liepen ook wat struisvogels dicht bij de mensen maar we merkten dat we die al zoveel gezien hadden dat we daar niet eens meer naar om keken; erg toch dat dat zo werkt. Iedereen druk foto's aan het maken van die bollen op stelten en wij lopen er zo langsaf.

Nu we op dit punt zijn aangekomen doet Ron uit de doeken dat hij vroeger iets had met dit punt. Kijk zo leer je na 35 jaar nog steeds wat nieuws over elkaar. Het intrigreerde hem destijds waarschijnlijk door het woord hope en de door hem gelezen boeken, onbekende bestemmingen en avonturen. Dan is het toch mooi dat je als je 60 bent deze plek toch bereikt.

Nadat we hier dus een foto hebben gemaakt bij het beroemde bord moeten we natuurlijk ook nog wel naar het hoogste punt. En dus stapten we dapper door naar boven. Ik moet zeggen dat deze klim in Nederland nooit toegestaan zou worden. Er zitten een paar smalle stukjes tussen. Daar hebben ze dan wel wat balkjes in de grond neergelegd maar een reling ontbreekt en dat zou op sommige plekken zeker wel moeten. Nou hoe dan ook; wij hebben het overleefd en wat mooie foto's kunnen schieten vanaf dat punt.

  Cape of good hope; Waar 2 oceanen samenkomen

De route terug naar beneden was het niet minder spannend. 

Nu we dit toeristische hoogtepunt kunnen afstrepen rijden we een stukje verder naar het restaurant in het park want we lusten ondertussen wel iets kleins. We strijken neer bij restaurant two oceans (je verzint het niet) en trakteren onszelf op een apple crumble. We beseffen ons wederom dat het zwaar is om te reizen. (sorry lezers)

We rijden verder naar Simons's Town waar we parkeren bij Boulders Beach. Dit is ' home of the african Pinquins'. We lopen over een mooi aangelegd pad onder prachtige mangrove bomen door en horen ondertussen de pinquins al om ons heen. Bijzonder geluid dat ze maken trouwens. (beluister ons filmpje en gelukkig bestaat er geen "geurenfilm". Wat kunnen die beestjes stinken.....)

Waar je mee omgaat wordt je mee besmet dus na dit bezoekje deed ik ook een pinquin loopje...helaas is dat filmpje per ongeluk verwijderd....(bij de redactie alsnog verkrijgbaar tegen een geringe vergoeding...! )

En we kwamen onze vriend weer tegen; het klipdassie.

 Bij vertrek instructies maar opgevolgd; we kunnen het niet hebben dat we illegalen gaan vervoeren natuurlijk

 een impressie van Simon's Town.

We zijn Simon's Town verder niet in geweest want het werd tijd om weer eens huiswaarts te gaan.  Van de terugweg hebben we enkele korte filmpjes gemaakt.

Toen we Camps Bay weer inreden zijn we niet eerst naar ons hotel gereden maar direct door naar een restaurant dat zeer goed aangeschreven staat waar we een heerlijk hapje gegeten hebben.

Nadat we terugkwamen in het hotel is de was weer gedaan. Hartstikke mooi; ....nee, helaas niet deze keer want ze hebben een donkergroene katoenen broek bij de witte was gedaan. Nu is het voor ondergoed en sokken niet zo erg dat ze mintgroen zijn maar voor een polo van Ron is dat goed balen. Ik dus maar direct weer terug naar de wasvrouw en de witte was weer bij haar achtergelaten. Ff afwachten hoe ze dit gaan oplossen maar je moet ze natuurlijk wel de kans geven. 

We bellen vanavond even met Tusammetje en Rick; alweer 4 weken van huis. Goed om elkaar weer even te zien en te horen en te horen hoe het met iedereen gaat. 
De tijd gaat snel en ik had vandaag wel voor het eerst zo'n gevoel van; oke, als we nu naar huis zouden moeten is het ook goed. We hebben al zo'n mooie reis gemaakt en we moeten onze draai in Kaapstad nog een beetje vinden. Maar er zijn nog genoeg dingen te doen en te ondervinden dus we komen nog niet terug hoor; ons lijstje is nog niet klaar.

Hierna stappen we even lekker onder de douche terwijl buiten het weer omgeslagen is; het klinkt onstuimig zo aan de kust met flinke wind. Ik moet er niet aan denken om onder die omstandigheden de route die we vandaag gedaan hebben af te leggen. Waarschijnlijk kan dat ook niet want ze sluiten de route regelmatig af als het weer het niet toelaat om daar te rijden. Wij kruipen tevreden onder ons dekbedje, nog even kort wat lezen en dan gaat het lichtje uit; we zijn weer wat ervaringen rijker.