Dag 4; zaterdag 7 september Jarig in Krugerpark

Het is 7 september en Ron is vandaag jarig; hoera!
Eerst natuurlijk een ' lang zal hij leven" zingen voor mijn hubbie. Ik weet niet of ik hem daar blij mee maak maar hij moet het toch maar even ondergaan. Er is overigens geen groot zangeres aan mij verloren gegaan en om 05.00 uur 's ochtends klinkt het er waarschijnlijk niet beter op. Dat is dan ook maar meteen mijn cadeautje voor zijn 60e verjaardag en deze mooie reis samen dan. Als we later in Kaapstad zijn vinden we vast een mooi cadeau om zijn 60e te markeren. Vanochtend ging ons wekkertje dus vroeg; niet zozeer om Ron vroeg jarig te blèren maar omdat we vroeg onderweg gaan naar het Krugerpark.
                                                                                                                 
Het hotel had al ontbijtpakketjes klaargezet en dat hadden ze goed voor elkaar. Dus verrekijker mee, opladers mee, goede zin mee , genoeg te drinken en off we go. Eerst een uurtje rijden naar de dichtstbijzijnde ingang vanuit Nelspruit. Bij de gate aangekomen bleek het rustig te zijn. Dat zal in het hoogseizoen zeker anders zijn verwachten we. We zien al direct een paar olifanten lopen; die hadden vandaag de receptie dienst denk ik. Zo van; loop daar maar wat rondjes; dat is leuk voor de gasten.; dat idee. 

Ik waarschuw de lezer alvast want het wordt een lange blog. 

Bij de receptie moeten we ons inschrijven en ook het kenteken van de auto wordt genoteerd. In het park hebben ze camera’s en kunnen ze je, indien nodig, opsporen. Op zich wel een geruststellende gedachte voor het geval ze je tegen de tijd dat het donker wordt nog niet bij een uitgang hebben gespot. Bij de uitgang word je ook weer geregistreerd maar dat zal nog vele uren later pas het geval zijn. 
En dan rijden we het park in; gewoon over een geasfalteerde weg. We spotten direct wat springbokjes en een hyena; just minding their own business.

Het wordt al snel duidelijk dat de dieren zich weinig aantrekken van de auto’s. Zij zijn hier de baas en wij passen ons aan. We rijden rustig om zoveel mogelijk wilde dieren te spotten. Je moet er even aan wennen om op verschillende hoogten te kijken om geen dier te missen maar dat went snel. Naast geasfalteerde wegen zijn er ook diverse afslagen die je kunt kiezen waar je over redelijk stevige zandpaden rijd. Dat is goed te doen en we zien daar ook direct meer dieren. De routes staan goed aangegeven en we hebben een kaartje mee dus verdwalen is eigenlijk niet mogelijk. Ik snap de gedachte van Esther wel dat het een beetje een Beekse Bergen gevoel geeft; zeker op de geasfalteerde wegen. En als het dan nog hoogseizoen zou zijn dan rijd je hier, ondanks dat het enorm groot is, misschien toch veel achter andere auto’s aan. Maar nu is het gelukkig rustig dus we komen wel auto’s tegen maar het valt heel erg mee. In een droog liggende rivierbank spotten we een olifant en haar kalf. Er is niemand in onze buurt en we zoeken een goed plekje op zodat we dit kunnen gadeslaan.

We staan bovenop de rivieroever en kijken naar beneden en zien hoe moeder aan het jong voordoet hoe het naar water moet graven. Met die grote olifantspoten lukt het haar al snel en we zien het water uit haar slurf komen. Ze hebben geen haast. Een heel mooi plaatje om te zien en een goed plekje om zelf even wat van het ontbijt te nuttigen. Als ze weer de bush intrekken rijden wij weer verder. We spotten prachtige dieren. Op enig moment zien we links van ons wat bewegen en kort daarna steken er 4 neushoorns pompiedom de weg voor ons over. ik ben nog net op tijd om wat te filmen van hun oversteek. Wat een kolossen; daar moet je geen ruzie mee krijgen. De achterste kijkt nog even rond en verdwijnt dan ook weer in de struiken. Het is bizar hoe die beesten het voor elkaar krijgen om uit het niets te verschijnen en ook weer lijken op te lossen in de natuur om hen heen. 
Hans Kazan is er niets bij. Zelfs een enorme olifant “was er ineens”. Zo reden we nog rustig over de weg speurend naar alles wat er zou kunnen bewegen, kijk ik ineens links van me en staat daar een enorme olifant die ons recht aankijkt terwijl we voorbijrijden. Hoe dan? Hoe kunnen we die van te voren niet gezien hebben; die moet zich verstopt hebben achter een boompje..ha ha.

We stoppen iets verderop en kijken even wat hij doet. Hij blijft gewoon rustig aan wat takken knabbelen dus we durven het wel aan om rustig achteruit te rijden en het enorme gevaarte van dichtbij te gaan bekijken. Overigens niet nadat we eerst nog even goed rondgekeken hadden of er niet ergens een ander deel van de kudde of een jonkie in de buurt is; dat risico willen we natuurlijk niet lopen. Maar dit exemplaar is alleen en staat bijna slapend op wat takken te kauwen of te flossen. We staan echt op nog geen 25 meter afstand en hij vindt t allemaal goed. Dit maakt wel even indruk. De slagtanden heeft hij in een eerdere strijd verloren en dat verklaart ook waarom hij alleen is. We maken wat foto’s en een filmpje en laten het dier dan weer met rust. Ook hier weer bijzonder hoe zo’n kolos wegvalt in de kleuren van de natuur. 

Dat je op verschillende hoogtes moet speuren blijkt als Ron aangeeft dat er een giraf aankomt. Dat betekent ff een stukje onze nekken strekken om het dier in z’n geheel te kunnen bekijken. Wat een prachtig dier is dat; heel rustig steekt het de weg net voor ons over. Het dier schrijdt bijna over de weg en kijkt rustig om zich heen. De kleuren van de vacht zijn prachtig en de tekening van de vacht is van dichtbij echt heel erg mooi. Als een volleerd instagram model stopt ze even midden op de weg zodat we een goede foto kunnen nemen en loopt dan rustig door.

We volgen haar nog even met de verrekijker en ook dan is ze ineens weer verdwenen. Het doet je echt wel beseffen dat er overal wel iets op de loer kan liggen en dat je, als je uit de auto zou zijn, altijd te laat kunt zijn. Maar dat zijn we niet van plan; het is hun territorium en we zijn slechts een gast. We spotten verschillende mooie vogels al doen ze het niet allemaal goed op de foto. 

Tijd voor wat versnapering en even rust voor onze nekjes. We rusten even bij een camp. Een mooi aangelegd geheel van winkeltje, een grote picknickplaats waar men ciabattas aan het bakken zijn op een bbq en een restaurant waar je van alles kunt bestellen. Hier kregen we ook weer goede verbinding en kwamen er verschillende felicitaties via de app binnen. Leuk om op zo'n afstand iets van anderen te horen. Wij hadden nog wat te vieren en gaan beiden voor een taartje. Ron kiest een wel erg klein taartje uit (niets voor Ron). Ik vermoed dat hij dat doet om dat daar met geen mogelijkheid 60 kaarsjes op kunnen. De cappuccino was super en we genieten even van alles. Er zijn hier ook wat aapjes die hun best doen om ergens wat van een tafel te snaaien. Ons laten ze met rust; geen uitnodiging gehad om op Ron’s feestje te komen.

En we gingen weer verder; we zagen meer olifanten in kuddes en meer giraffen. We spotten gnoes en een beest dat we nog even moeten opzoeken. ook zagen we nijlpaarden in een groot meer die zich voordeden als rotsblokken. Af en toe kwamen de snuiten boven water maar voornamelijk zagen we de dikke konten en ruggen boven het water uit te steken. We maakten wel wat foto’s maar wel van een behoorlijke afstand. Later zou blijken dat er ook nog een krokodil op de foto stond; die hadden we niet live gespot. Zebra’s zagen we ook; paarden in een pyjama volgens Ron. Nou ik wil ook best zo’n pyjama; prachtig ook hier weer die tekening op de vacht.

We namen ons voor om rond 17.00 uur weer bij ons hotel te willen zijn dus rond 16.00 uur moesten we wel ergens via een uitgang het park verlaten. DAT is niet helemaal gelukt; de uitgangen die vanaf dat punt het dichts bij waren waren nog een flink stuk weg en je kunt er natuurlijk niet met 50km/u doorheen kachelen. Uiteindelijk reden we rond 16.30 uur het park uit maar vanuit die uitgang moesten we nog 1,5 uur terugrijden. We kwamen wel weer netjes voor het donker aan in ons hotel. Moe maar voldaan; het was een geweldige ervaring. Binnenkort hebben we ook echte safari’s en met deze ervaring achter de rug kijken we daar heel erg naar uit. Dan zit je in open wagens met een eigen gids en zul je de natuur nog meer ervaren door de geur en geluiden. Ik was vooraf wel heel benieuwd wat Ron ervan zou gaan vinden maar hij vond het prachtig en indrukwekkend. 

We bestelden vervolgens een taxi om ons om 19.00 uur bij restaurant Orange af te zetten en binnen een half uur stonden we weer fris en fruitig en als nieuw voor ons hotel en konden we op weg. We kozen een mooi wijntje uit, aten een voorgerecht en een chateau briand met heerlijke groenten en frietjes en toasten op een mooie dag en een onvergetelijke verjaardag. een van de serveersters zal familie van de eigenaresse zijn want anders had je zo'n exemplaar allang ontslagen; ze zei echt het minimale en het sorbetijsje tussenin zette ze onder neus en liep direct weer weg; geen toelichting ; helemaal niets. Dat gedrag paste ze overigens bij iedereen toe en dat gaan ze in de recensies wel terugvinden natuurlijk. maar de rest van de serveersters waren vriendelijk en de ambiance was erg mooi.

We blikten nog even terug op Ron’s feestje dat zeer geslaagd was en op zijn 50e verjaardag die we met vrienden in Maastricht vierden. wat gaat de tijd snel. We realiseerden ons ook dat we nu meer jaren achter ons hebben liggen dan voor ons dus toasten we op gezondheid, liefde en veel leuke memorabele momenten. Tel je zegeningen. En toen hadden we de piep leeg, sloegen de toetjes over en namen een taxi terug om vervolgens lekker ons bedje in te duiken. Morgen een reisdag voor de boeg; dat die anders verliep dan gepland lezen jullie later