Dag 5 zondag 8 september; van Nelspruit naar Swaziland

Het is zondag en we kunnen rustig aan doen. Ron heeft wat onrustig geslapen; door de wijn is zijn idee. Die wijnboer gaan we dus maar eens een bezoekje brengen als we daar over een paar weken zijn. We zetten op de kamer alvast een kopje thee en koffie en ik beslis om de foto’s van Krugerpark alvast te downloaden en te selecteren. Dat kost namelijk best wat tijd om ze te synchroniseren met de laptop. Het is dus een kwestie van geduld en bijhouden. 
We pakken ondertussen onze spullen op ons gemakkie in en ervaren al snel het gemak van de Willie-Kondo koffer inpakmethode. Het gaat dus heel snel; we houden 1 tasje voor de volgende overnachting apart en gaan dan eerst even ontbijten. Nog 1 keer van het mooie uitzicht hier in Nelspruit genieten. Ondertussen spuit de portier ons auto even af want die is nu meer roze-rood dan dat ‘ie wit is. Het zand van het Krugerpark heeft er een mooie regenboogauto van gemaakt; wel heel woke. Het was ons al opgevallen dat de meeste auto’s hier wit zijn, zowel de huurauto’s als die van de bevolking hier. Daar heb je ook niet veel aan als je een politieonderzoek in moet stellen naar een vluchtauto. 

We gaan op pad en hebben vandaag maar zo’n 150 kilometer voor de boeg. We gaan op naar Swaziland; een land binnen Zuid-Afrika waar we een aparte paspoortcontrole en invoer van auto nodig hebben. Dat hadden we thuis natuurlijk wel al geregeld. We rijden door hele verschillende landschappen; we herkennen een stukje Amerika maar komen ook op een stuk dat een waar walhallo is voor houtzagerijen; oneindige bossen liggen aan dit deel en daar waar een stuk gerooid is zien we strakke rijen aangeplante bomen geplant; alsof ze er een liniaal langs gelegd hebben toen ze gingen planten. Dit deel doet dan weer denken aan Oostenrijk maar ook Scandinavië . Hele bossen zijn gerooid en ook weer hele bossen zijn geplant. We maken bij de houtzagerij wat foto’s voor Hein. Hier hebben ze hout zat Hein!

We passeren de grens en er moet natuurlijk gestempeld worden; niet bij 1 loketje alles ineen maar steeds weer naar een ander loketje om het briefje wat we net hebben gekregen bij de volgende weer af te geven of te laten stempelen. Dergelijke handelingen vallen ons Nederlanders altijd op in de – in onze ogen- wat minder efficiënte landen. Maar het hoeft ook niet efficiënt want de lonen zijn laag en men moet toch werk hebben. 
Er was zojuist een touringcar vol toeristen na ons welke dus in de brandende zon zich ondergeschikt moesten maken aan het werktempo van de lokale douane autoriteiten….en dat was heeeel langzaam. Wij hadden mazzel en konden snel door. We rijden de grens over en zien in 1e instantie nog niet zoveel verschil met Zuid-Afrika maar dat zal snel veranderen. 

We komen langs een dorpje waar ineens overal koeien naast en op de weg lopen. Als we het dorp gepasseerd zijn zijn er ineens ook geen koeien meer; heel bijzonder. Alsof die beesten weten tot waar hun terrein is??? Een stuk verderop doet de omgeving ons weer denken aan Spanje. We volgen onze navigatie en op enig moment stuurt die ons een zandpad op. Ach we hadden al geoefend in het Krugerpark dus Ron maakt het niets uit. Bovendien is het niet zijn eigen auto en dat scheelt natuurlijk wel. We volgen dat pad maar het wordt steeds hobbeliger en we moeten de nodige gaten vermijden. Stapvoets laveren we van links naar rechts en we passeren allerlei kleine huisjes waar mensen zo goed en kwaad als het kan hun leven leiden. Onderweg wordt er overigens heel vriendelijk naar ons gezwaaid door kinderen en passanten. Het lijkt er helemaal niet op dat ze het gek vinden dat wij daar rijden. Nou wij vinden het zelf steeds gekker. Dit gebied lijkt wel meer op het Afrika zoals je je dat vooraf voorstelt. We rijden zo een kilometer of 3 door en zien nog geen verandering in het pad voor ons. De navigatie geeft aan dat we nog zo’n 17 kilometer de weg moeten vervolgen. Dat lijkt ons niet verstandig en kan ook nooit de bedoeling zijn. Op Booking had ik in geen enkele recensie iets gelezen van een slechte weg er naartoe. We staan even stil om ons te beraden wat wijsheid is en kiezen er dan voor om te keren en terug te rijden. De auto heeft het wel te verduren maar Ron slingert rustig door de kuilen en bulten tot we weer op de doorgaande weg komen. De auto is opnieuw roze-rood maar we zijn weer veilig beneden. Gelukkig hebben ze hier langs de weg heel veel wasstraten. Op menig plekje ergens willekeurig langs de autoweg staan dan een paar palen in de grond met een zeiltje erboven en staan er emmers met sop en sponzen die op de grond liggen. Trots staan de -veelal jonge-ondernemers in de dop hier met hun bedrijf. Handgeschreven bordje erbij; carwash; niets meer aan doen!  
Ron rijdt ze allemaal voorbij. Kennelijk toch liever een vieze auto dan 1 met krassen. Ron ziet wel ondernemerskansen en ziet zichzelf al als de nieuwe Rick v Stippent van Swaziland….

We negeren de navigatie een stukje tot hij de nieuwe route weer oppikt. Dat lijkt allemaal veel logischer. De route valt dus een stuk langer uit dan verwacht terwijl we juist vandaag even een korte rit hadden gepland om vervolgens even te luieren. Maar goed; we komen aan op de plaats van bestemming waar we maar 1 nacht blijven. En dat is maar goed ook. Op Booking leek het nog wel wat en ook de recensies waren goed. Ik schat in dat die vooral door backpackers geschreven waren die eens een keer in een hotelletje overnachten. Ik verbeeld me niets maar dit zijn we eerlijk gezegd toch niet meer gewend. Even twijfelen we nog of we iets anders gaan zoeken maar besluiten dan dat dit ook gewoon bij de beleving van Zuid-Afrika hoort en geven ons er voor 1 nacht gewoon maar aan over. We tikken 35,00 eurootjes af voor 2 personen. Als je bedenkt hoe het grootste deel van de bevolking hier woont mogen we trouwens helemaal niet klagen. Lesje nederigheid is nooit verkeerd; dan besef je hoe goed je het thuis hebt. 
Ons plan om verder gewoon maar even te luieren en wat te lezen volgen we op. De wifi is hier slecht dus zet ik mijn verslag van de afgelopen dag en van gisteren maar alvast in Word. Kan ik het later, als er verbinding is, overzetten naar onze reisblog en kunnen jullie er ook van meegenieten. Morgen verlaten we Swaziland weer en rijden we door naar HluHluwipark. Fonetisch Slusluwie park. Daar zijn we dan 3 nachten en hebben we o.a. een hele dag een echte safari zonder Beekse Bergen gevoel en we kunnen er massages nemen. De safari zal ons ook flink heen en weer gaan schudden dus misschien geen overbodige luxe. We slapen dan in een luxe glamping tent voor de echte wildernis beleving. Al is het natuurlijk wel een afgezet terrein. Daar hoeven we zelf dus even niet te rijden.
We hebben de auto nu vanaf woensdag en hebben er nu al bijna 1500 kilometer op zitten dus een paar daagjes niet rijden is ook lekker. We gaan het weer zien. Als we Zuid-Afrika vergelijken met Swaziland dan zie je onderweg wel dat Swaziland veel armer leeft. Veel in elkaar geflanste hutjes die met van alles aan elkaar gehouden worden, vaak gesitueerd op idyllische plaatsen zoals direct achter de vangrail aan de snelweg. Met een beetje mazzel lopen er wat kippetjes bij en in een enkel geval een varken.

Voor nu hopen we een beetje oké te kunnen slapen want er is geen airco op de slaapkamer. Volgens de receptioniste annex kok annex schoonmaakster annex eigenlijk alles, koelt het hier vanavond flink af en ze laat ons vol trots zien dat er een elektrische deken in bed ligt. Het is 35 graden als we aankomen en het lijkt ons wel heel bijzonder dat de temperatuur zo dropt. Overigens was het de afgelopen dagen steeds heerlijk weer in Zuid-Afrika, Nelspruit. De temperatuurmeter gaf dan wel 28-30 graden aan maar dat voelde gewoon heel aangenaam als een graadje of 23-25. Laten we het hopen dat het vannacht gewoon koeler wordt en dat die deken niet aan hoeft. De wijze waarop de elektra hier aangesloten is geeft weinig vertrouwen. Kortsluiting zit hier in een klein hoekje en er is iets te veel nylon op deze hotelkamer. Dat doet Ron terugdenken aan een reis naar Vietnam alwaar Henk en hij een grapje maakten over een soortgelijke kamer; als er brand zou uitbreken zouden ze in ieder geval alvast mooi geseald zijn. Hoe dan ook; het was een enerverend dagje in Swaziland. We nemen ons voor om morgen alweer vroeg te vertrekken; snel weer door naar Zuid-Afrika.

de foto's bij dit verhaal houden jullie tegoed. Het uploaden duurt nu veel te lang en we moeten naar ons bedje; later..!