Dag 7 Dinsdag 10 september; safari game drive in Hluhluwe-imfolozi park

We worden vroeg wakker van de wekker. Vanochtend vroeg uit de veren want…. Tadaa; we gaan op onze eerste game-drive met gids in een open wagen. Het is ons, of liever gezegd mij, gelukt om conform afspraak om 05.15 uur bij de receptie te komen. Voor Ron is dat nooit een probleem. En voor wie het wil weten (Esther)  nee; ik had de krulspelden al niet meer in. Het is nog donker en we leggen ons vertrek vanaf onze tent vast in een vlog. Daar zijn wij namelijk heel erg bedreven in; NOT. Zodra we op een plek zijn waar we betere verbinding hebben zullen we de eerdere filmpjes ook even zien te uploaden. Leuk voor de lezers ons gestuntel behind the scenes

Bij de receptie stonden onze gids en de kok ons al op te wachten. Ik hoor jullie denken; de kok? Gaan ze de big 5 op de BBQ leggen daar in Zuid-Afrika of zo? Nou nee dat mag natuurlijk niet en bovendien passen ze daar niet op. Nee we hebben een 9 uurs game drive geboekt en daar zit ontbijt en lunch bij in en die lunch maakt de kok dus ter plekke. Een goed vooruitzicht vindt Ron. Dat ‘ ie nog wel even op zijn ontbijt moet wachten vindt ‘ ie minder geslaagd maar is natuurlijk geen probleem. 
Omdat de wagen waarmee we gaan een hoge instap heeft hebben ze op de parkeerplaats bij de lodge een trapje gemetseld zodat je er makkelijk in- en uit kunt stappen. Dat is voornamelijk voor 60-plussers bestemd denk ik (en gelukkig niet hardop anders had ik waarschijnlijk bij de Lodge moeten blijven (Ron: ik lees en schrijf mee aan dit soort teksten maar kan niet alles tegenhouden wat mevrouw aan onzin uittypt). Beetje overbodig want de auto heeft zelf natuurlijk ook een opstap maar voor de ochtend wel fijn. Ze hadden alle benodigdheden al ingeladen en als wij ook helemaal ingepakt zijn met dekentjes kunnen we vertrekken. We moeten zo’n 45 minuten rijden voordat we bij het Hluhluwe imfolozi park zijn. We zitten goed ingepakt in de auto. 

Dit park is het oudste wildreservaat van Zuid-Afrika.  Opgezet rond 1890 met als doel de laatste neushoorns te beschermen en het telt een oppervlakte van zo’n 96.000 hectare groot. Game is trouwens de verzamelnaam voor wilde dieren en niet een videogame. Van de Big Five hebben we nu neushoorns, olifanten en buffels gezien. Leeuwen en luipaarden blijken een stuk moeilijker te spotten zijn maar we gaan ervoor. Nu we niet zelf hoeven te rijden, wat hoger zitten en een gids bij ons hebben maken we in ieder geval wel meer kans. Overigens is de big 5 spotten een ' ding'  en doel op zich voor velen maar we merken beiden dat het spotten van welk dier dan ook (in)spannend is en ook een kick geeft als je er 1 gespot hebt. Zoals we eerder in Krugerpark ervaarden gaan ze met hun schutkleuren vaak op in de omgeving; zelfs een olifant kan zich goed verschuilen zonder dat ‘ie dat dat bewust doet.

We zien al snel een paar neushoorns. De gids vertelt dat er ooit nog maar 20 witte neushoorns waren Dit suggereert dat ze ook wit zijn maar dat is niet het geval. Men noemde dit type ooit wijde lip neushoorn. Dit zijn grazers en eten alleen maar gras vandaar die brede lippen. Die naam is vin de loop van de tijd verbasterd naar witte lip vandaar de verwarring. Inmiddels zijn er weer meer dan 1400 wide lip neushoorns en 300 zwarte. Nou die gids vertelde mij niets nieuws want dat lesje had ik al van Esther geleerd.

Hluhluwe-Imfolozi park is ook weer enorm wijds en heuvelachtiger dan Krugerpark. Ook hier spotten we veel groot en klein wild: we hebben de nodige giraffe gezien, ook olifanten maar wel minder dan in Kruger. We spotten zebra’s, kudu’s, waterbuffels, wildebeesten en wrattenzwijnen. Nyala’s die ze hier yellow socks noemen; 3 keer raden waarom. Maar ook waterbokken die je kunt herkennen aan de toiletzitting -tekening achterop de kont. Maar ook Macdonalds bokken oftewel impala’s; die hebben een soortgelijke M op hun achterwerk. Als je het eenmaal ziet dan kun je het niet meer niet zien. We zien wederom ook wat olifanten van dichtbij. Ze zijn echt heel imposant van dichtbij en gebruiken duidelijk geen oil of olay voor hun huidjes. Dit zijn Afrikaanse olifanten en de gids vraagt ons waarom dat is. Nou omdat ze in Afrika wonen misschien? Nou nee het zit ‘m in de oren die hebben de vorm van Afrika. Oké en de Aziatische dan; hebben die kroepoekoren dan? Nee Willie; dat is geheel niet woke en klopt natuurlijk van geen kanten. Maar goed; weer wat wijzer dus. 

Tussen al deze seeings in is er ineens reuring in de tent, nou ja in de auto dan. Er zijn kennelijk ergens leeuwen gespot en daar moeten we natuurlijk als de wiedeweerga naar toe. Met een aardig vaartje rijden we allerlei wegen op en af en het lijkt erop dat de gids precies weet waar hij naar toe moet. Ik vind dat echt wonderbaarlijk want het is echt een zo enorm uitgestrekt gebied en het is niet zo dat je uit kunt gaan van bij de bakker rechtsaf en dan 2 straten verder bij de schilder naar links. Hoe dan ook; na een minuut of 7-8 flink gas op de lolly komen we bij een heuvel waar we inderdaad 2 leeuwen bovenop zien liggen. Het zijn 2 mannetjes en moeders is pikkevoeten. Voor de niet-Brabanders onder de lezers; die is er dus effen niet. Het is een flinke heuvel en met het blote oog zijn ze wel waar te nemen maar het is echt een flink stuk van ons af. Met de verrekijker zien we ze liggen. Beiden kijken ze een andere kant op zodat ze het hele gebied kunnen overzien. Af en toe rolt er eens 1 een beetje om maar verder liggen ze echt gewoon heel machtig te liggen. Ron maakt wel foto’s maar de afstand is wel erg groot dus of we bewijs kunnen overleggen valt te bezien. 

Het ontbijtje nuttigen we rond 07.45 uur en dat is net op tijd want ik zag Ron al hongerig kijken naar alles wat bewoog. En dat is heel wat in zo’n park kan ik je zeggen. Het ontbijt wordt goed verzorgd door de kok. Belegde sandwiches, een gekookt eitje, muesli en melk, fruit, croissants, muffins en natuurlijk koffie en thee. Daar zijn we wel aan toe en warmt direct een beetje op. 

En dan worden er een stuk verderop 3 cheeta’s gespot. Ook hier rijdt onze gids zo naar toe en hij weet ze ook heel snel te traceren. Echt wel knap. Ik zie slechts iets vaags bewegen op een heuvel maar de verrekijker biedt uitkomst. Inderdaad er zijn 3 cheeta’s wat aan het spelen met elkaar. Jammer dat we ze niet dichterbij kunnen zien. 
Die katachtigen hebben wel mijn aandacht; mooi hoe ze bewegen. Ik hoor Hein en Janny nu denken; oh nee; gatver. Nou buurtjes we kunnen jullie geruststellen; deze nemen we niet mee naar de Sluiskamp. 
Ik merk dat ik steeds allerlei bomen aan het bekijken ben op zoek naar een leopard. Helaas; die is niet zo makkelijk te vinden. Soms zou je willen dat je een giraf bent. Ik krijg pijn in mijn nek van het omhoog turen.  We zien steeds allerlei mooie dieren en dan is het weer tijd voor wat te eten. We komen bij een picknick plaats waar we neerstrijken. Het is ook hier niet druk dus ze zoeken een mooi plaatsje uit.

De kok is in zijn nopjes want nu kan hij aan de slag. Zijn naam is Sanelle en betekent “het is genoeg” in het Zoeloe. Hij was de laatstgeborenen van zijn ouders. Kijk dan heb je wel humor. Die van mij is Willie; maar goed dat ik niet in Engeland geboren ben. Sanelle is een vrolijke gast die al geniet als hij zijn braaischotel aansluit op de gasfles. het blijkt ook zijn 1e gamedrive waar hij als kok mee mag. De gids Jeffrey dekt alvast de tafel en wij raken even aan de praat met een Zuid-Afrikaans gepensioneerd stel dat ergens een krokodillenfarm runt. Ze horen onze reis aan en weten te vertellen dat er enkele dagen geleden een toerist in de Bourkes Potholes gevallen is. Daar waren wij dus enkele dagen geleden en zagen toen ook al het gedrag dat mensen hebben als er een bordje staat dat je niet verder mag gaan dan dat punt. Hij blijkt een val van 30 meter gemaakt te hebben en dat overleef je dus niet. We lezen later het nieuwsbericht en men is een paar uur bezig geweest om hem daar weer uit te krijgen; dat zal geen gemakkelijke klus geweest zijn en zeker niet als je dan ook nog eens leest dat de man 120 kilo weegt. Zo zie je maar weer; die bordjes staan er niet voor niets. 
Oh ja; over die krokodillenfarm; Hein en Janny; is dat dan misschien is dat dan wel leuk thuis? 

Het Zuid-Afrikaanse stel kijkt met belangstelling naar alles wat de kok aan het voorbereiden is en knabbelen verder aan hun broodje. Inmiddels staat de tafel gedekt en heeft Sanelle een mooie salade en wraps met biefstuk en groenten bereid. Er zijn links en rechts wat jaloerse blikken; je kunt het slechter treffen in de wildernis. 

Na het eten wordt alles keurig opgeruimd en klimmen we weer in de auto. Er zijn natuurlijk ook heel veel bijzondere vogels te zien maar daar hebben wij wat minder oog voor merken we. Wat wel weer indruk maakt zijn de gieren. We spotten er een paar in een kale dode boom en het doet ons direct aan de good, the bad and the ugly denken; bijna synchroon neuriën we het bekende deuntje op. Ik denk even aan Chris en Gonda; niet vanwege dit plaatje maar juist het contrast van de 2 werelden waar we ons op dit moment in bevinden. Zij op het strand in Forte dei Marmi  relaxend aan het strand en wij in een open safariwagen in de middle of nowhere zoekend naar wilde dieren. Een enorm contrast en in beide werelden voelen we ons thuis.

De dag was vroeg begonnen en uiteindelijk rijden we rond 16.00 uur pas weer terug naar het hotel. We hebben 12 uur volgemaakt als we uiteindelijk het terrein weer oprijden. Dan rijdt Jeffrey nog een stukje op het terrein door en laat hij ons nog 2 wide lip neushoorns zien. Deze 2 exemplaren hebben nog horens. In het park hebben ze bij de meeste neushoorns de hoorns moeten verwijderen om te voorkomen dat de dieren gedood worden door stropers die het op de hoorns voorzien hebben. Deze twee hebben ze dus nog en komen bijna dagelijks vlakbij de hoteltuin. Daar gooien ze wat gras neer en daarom komen ze daar vaak terug. De gids vertelt dat ze dat gras strooien zodat ze steeds terugkomen en dus minder risico hebben om geschoten te worden. Als we later naar het restaurant lopen zien we ze vanuit de tuin staan. Er zit maar een electrische scheidingsdraad tussen. Best bijzonder.

Na zo’n dag waar we veel indrukken hebben opgedaan en intensief hebben gespeurd naar dieren ging het wijntje er bij het eten wel in al houden we het allebei bij 1 glaasje. Hierna probeer ik nog even wat foto’s in ons verslag te plakken en dat lukt deels. Toch maar het verhaal plaatsen zonder de filmpjes die we ook gemaakt hebben. Binnenkort zijn we in St. Lucia aan de kust en daar hebben we waarschijnlijk beter bereik. dat wordt dan even een inhaalslag van foto's en filmpjes uploaden.
Voor vandaag is het mooi geweest; we trekken ons rond 21.00 uur terug in onze tent; moe maar voldaan. Wat een topdag!